Jesus Mari Larrazabal

PPC argitaletxeak Jose Antonio Pagola teologo biblikoaren ‘Jesús. Aproximación histórica’ liburua erretiratzeko eskatu die elizbarrutien menpeko liburu-dendei, antza denez, bere edukia Eliza katolikoak ‘irakasten’ duenaren kontrakoa dela leporatzen zaiolako. Ikaragarria da XXI. mendean horrelakoak gertatzea. Inkisizioa itzuli da. Zer izango da hurrengoa? ‘Index librorum prohibitorum’ berriro indarrean jarri eta liburu debekatuen zerrenda argitaratzea? Autore debekatuen zerrenda ere bai? Liburuak sutara botatzea?

Baina zer da hau? Noren eskuetan dago Espainiako Eliza katolikoa? Bistan dago, horrelako gertaerek zalantza izpirik lagatzen ez dutelako. Hierarkiaren sektore atzerakoienek bereganatu dute botere osoa; atzerakoienak dira bai teologikoki, bai ikuspegi moral eta sozialaren aldetik. Eta orain artean Euskal Herrian egon zitekeen ikuspegi aurrerakoia errotik moztu nahi izan dute Roucok eta bera bezalakoek Munilla jauna apezpiku izendatzearekin. Horren emaitzak ikusten ari gara jada. Pagolaren liburuaren gaineko debekua lehenengoa izan da, baina gehiago egongo dira, ziur. Zein ote da hurrengoa?

Portzierto, liburua irakurrita daukat; ederki dakit, beraz, zertaz ari naizen.

Siendo aficionado al baloncesto, este pasado fin de semana he disfrutado con una noticia relacionada con ese deporte gracias a la presencia de los reyes de España en el BEC de Barakaldo en la final de Copa. La sonora pitada con que la inmensa mayoría del publico les recibió a ellos y a su himno ha sido profusamente destacada por los medios de comunicación y a mí, para ser sincero, me ha dado un motivo de satisfacción aun relativizando la importancia de lo ocurrido y valorándolo en su justa medida, sin ir más allá. Satisfacción simplemente porque una vez más se puso de manifiesto el sentir mayoritario de este pueblo, por mucho que a Patxi López le pareciera una falta de respeto. ¿Falta de respeto? Falta de respeto es imponer un himno y unos símbolos a una sociedad que en su gran mayoría no los siente como suyos. Eso sí que es faltar al respeto y, sin duda, también algo mucho más grave.

Pernando Barrena aske da. Dirutza ordaindu eta aske da. Pozten naiz, kartzelan egoteko arrazoirik ez zegoelako. Pozten naiz, bere askatasuna baldintzapean egon arren, erabatekoa izatea nahiago dudalako.
Pozak, ordea, ez du Espainiako Auzitegi Nazionalaren bidegabekeria estali behar, salbuespenezko erakunde horrek demokrazia batean zeharo onartezinak izan beharko luketen baldintzak inposatu dizkiolako Barrenari aske jarraitu ahal izateko. Bilera, manifestazio edo ekitaldi publikoetan parte hartzea eta, oro har, politikan jardutea debekatu dio. Nork esan dezake orain Espainian inor ez dagoela preso politika egiteagatik?

Gogora ekarri behar da, gainera, Pernando Barrena errugabea dela epaile batek kontrakoa ez dioen bitartean. Gaur egun, nik dakidanez, epaitua izan gabe segitzen du. Nola da posible demokrazia batean –benetakoa baldin bada, behintzat– bere eskubide zibil eta politiko guztiak indarrean dituen pertsona bati horrelako debekuak eta baldintzak inposatzea? Espainiar Estatuko justizia sistemaren osasuna neurtzeko neurgailua Auzitegi Nazionala baldin bada, zalantzarik ez dago, bere osasun-egoera kritikoa da, larria zinez. Auzitegi Nazionala eta Justizia kontzeptu kontrajarriak dira, Espainian Pernando Barrenak eta abar luze batek pairatutako bidegabekeriek agerian uzten duten bezala.