Jesus Mari Larrazabal

Betidanik heriotza zigorraren aurka izan dudan konpromisoa gauzatu behar izan dut gaur, zoritxarrez, Eusko Legebiltzarrean. Eusko Legebiltzarrean, bai, heriotza zigorra ez delako Txinako eta Estatu Batuetako kontua bakarrik. Han bistan dago existitu existitzen dela, legeak horrela jasotzen duelako, eta aplikatzen dutelako. Hemen ere existitu existitzen da. Ezkutuan, baina existitzen da. Espainiar Estatua behintzat horrela izan dadila saiatzen ari da burubelarri.

Juan Jose Rego Vidal donostiarraren egoera dut buruan. 70 urte ditu, ia 15 daramatza preso, gaitz zerebrobaskularra du, arrisku kardiobaskular handia, hipertentsioa, diabete mellitus delakoa, ia ez du ikusten, ia ez du entzuten, azken hilabeteotan bularreko bi angina izan ditu eta pasa den astean kartzelatik ospitalera eraman behar izan zuten, bihotzekoak jota, presaka eta korrika.

Eta Espetxeen Zuzendaritzak, ezetz. Behin eta berriro ukatzen diote Zigor Kodearen 92. artikuluaren aplikazioa, gaixotasun larriak eta sendaezinak dituzten eta hiltzeko arriskuan dauden presoen askatzea aurreikusten duena, alegia. Horixe eskatu dut Legebiltzarrean, legea behar bezala aplika dezatela eta Rego Vidal berehala aske egon dadila, bere egoeran behar duen arreta, medikua zein psikologikoa, jaso ahal izan dezan.

Ez da kontu berria, hala ere, beste preso batzuek ere orain Rego Vidal pairatzen ari dena pairatu eta pairatzen dutelako. Ez al da hori heriotza zigorra? Mendeku goseak inoiz ez luke espetxe politika zuzendu beharko!

Hauteskunde Legea aldatu nahian omen dabil PP, edozein alderdik Eusko Legebiltzarrean ordezkaritza izateko gutxienez lortu beharreko portzentaia %3tik %5era igotzeko. Bere helburua argia da, herri honen pluraltasun demokratikoa eta ideologikoa mugatzea; antza denez, talde politiko txikiak desagertarazi beharreko traba baino ez dira PPrentzat. Hori da hori demokraziaz duen ideia!

Dena dela, PPri gauza bat eskertu behar zaio, interesgarria izan daitekeen eztabaida bat piztu duela. Noski, ez nator bat PPren proposamenarekin, baina zergatik ez Hauteskunde Legea aldatu Lurralde Historikoen Legearen berrikuspen sakon baten markoaren barruan?

Eusko Legebiltzarrean pisu bera dute gaur egun, kuantitatiboki behintzat, Arabak, Bizkaiak eta Gipuzkoak, herrialde bakoitzak 25 legebiltzarkide aukeratzen baititu. Zergatik ez sistema hori birplanteatu? Ez litzateke egokiagoa eta zuzenagoa izango herrialde bakoitzak duen biztanlegoa kontuan hartzea? Gehiago balio behar du ezinbestean arabar baten botoak bizkaitar edo gipuzkoar batenak baino?

Zentzuzko galderak direlakoan nago, edonork egin ditzakeenak; horregatik harritzen nau %5arekin gora eta behera gabiltzala ikusteak, benetako eztabaidak eta benetako erreformak nik aipatzen dudan beste hori izan beharko lukeelako.

Jakin badakit batez ere Araban ideia horrek mamuak eta beldurrak astintzen dituela, baina, egia esan, beldur horiek ez dute inolako oinarririk. Ez dago Araba, edo Gipuzkoa, diskriminatzeko arriskurik, hori saihesteko formulak egon badaudelako. Madrilgo Kongresuan bertan, esaterako. Probintzia bakoitzak bi diputatu gutxienez aukeratzen ditu eta beste guztiak biztanlegoaren arabera banatzen dira. Hemen ere egin genezake horrelako zerbait, gutxienezko ordezkaritza bermatu (kopurua adostu beharko genuke guztion artean) hiru herrialdeetan eta gero gainontzeko legebiltzarkideak biztanlegoaren arabera banatu, Legebiltzarreko 75 eserlekuak bete arte. Ez al litzateke zuzenagoa izango?

Urte berrian arnasa hartu ta segi aurrera. Entre mis buenos propósitos para 2010 figura el de mantener actualizado mi blog personal, que lo he tenido aparcado durante unos cuantos meses más que nada por falta de tiempo, un peaje obligado a pagar, aunque no sea de mi gusto, por compaginar mi labor docente en la Universidad con mi actividad política como portavoz de EA en el Parlamento.

Llevo ya muchas semanas leyendo y escuchando noticias, comentarios y pretendidos análisis políticos acerca del debate interno de la izquierda abertzale y, como de rebote, sobre el presente y futuro de EA y de su apuesta por una confluencia de fuerzas soberanistas e independentistas. Aun a riesgo de exaltar todavía más a los que, visto lo visto y leído lo leído, ya están suficientemente exaltados de por sí, quiero aprovechar mi regreso a la blogosfera para decirles que sí, que en EA sí tenemos la firme determinación y la clara voluntad de confluir en un espacio político y electoral común con la izquierda abertzale y con otras fuerzas sociales, sindicales o políticas siempre y cuando en Batasuna tengan claro y asuman sin ningún género de duda compromisos firmes y definitivos con el uso exclusivo de vías pacíficas y democráticas para poner a Euskal Herria rumbo hacia la independencia. Y si alguien en ETA quiere decir misa, podrá decir misa, pero esa unidad soberanista, si Batasuna quiere y da el paso, estará en marcha este mismo año y será imparable. Así de sencillo.

Nada da más miedo que la política y la unidad independentista al Estado español. Y hacen bien el PSOE y el PP en preocuparse. Tienen motivos más que sobrados para hacerlo porque si la apuesta de EA por esa confluencia independentista pasa de proyecto a realidad, todo cambiará en la política vasca y Euskal Herria superará esta fase de mayoría españolista –virtual, no real– para dar pasos definitivos hacia la paz y la normalización.

A nadie debería extrañarle, por tanto, la virulencia de los ataques de PSOE, PP y aledaños y sus intentos de boicotear –y aún habrá más, seguro– cualquier avance en clave soberanista. Quizá lo que ya resulta más difícilmente comprensible es el recelo con que desde otras fuerzas abertzales, PNV y Aralar en concreto, parecen ver la posible creación de un espacio común soberanista. Salvo que mientras defienden lo contrario estén pensando realmente que a corto plazo no les va tan mal con el actual estado de las cosas. No, no puede ser, bien pensado eso es imposible; no sería cabal, desde su propia responsabilidad con este pueblo, poner su beneficio partidista por delante del interés del conjunto de la sociedad vasca.

Hori bai, sinesgarritasun karnetak zabaltzen hasi omen da Andoni Ortuzar; Legebiltzarrean ikusten dudan bezain pronto hauxe galdetuko diot, ea zer arraiotarako nahi duen EAko batek EAJk luzatutako sinesgarritasun karneta.